In veel organisaties wordt functioneren nog altijd gelezen als bewijs dat het goed gaat.
Deadlines worden gehaald, teams leveren, problemen worden opgelost. Geen aanleiding tot bezorgdheid, toch?
Maar wat als precies daar een blinde vlek ontstaat?
Doorheen mijn carrière zag ik hoe organisaties vaak steunen op mensen die spanning opvangen, gaten dichten, verantwoordelijkheid opnemen en keurig opleveren. Niet omdat iemand het hen expliciet vraagt, maar vanuit hun betrokkenheid en loyaliteit.
Op het eerst gezicht lijkt dat een kracht; en vaak is dat ook zo.
Tot diezelfde kracht structurele spanning begint te compenseren die elders in het systeem ontstaat. Problemen verdwijnen niet, maar blijven langer onzichtbaar omdat iemand ze blijft oplossen.
Zolang die mensen blijven functioneren, lijkt er niks aan de hand. Tot iemand uitvalt of vertrekt. Of simpelweg niet langer kan blijven dragen wat al die tijd op hun schouders rustte.
Dat mechanisme noem ik De Functioneringsparadox.
Een selectie kiezen resulteert in het geheel verversen van de pagina.